Шеърхо дар васфи Душанбе

Барои дустдорони назм ва ҳавасмандони шеърхои тоҷикӣ дар бораи Душанбе- пойтахти ватани азизамон Ҷумҳурии Тоҷикистон як қатор шеърҳоро ба забони тоҷикӣ омода карда шудааст.

РОҲИ ОҲАН БА ДУШАНБЕ ОМАД

Ба асри Шӯро биёфт равнақ,
Тамаддуну илм низ ирфон.
Бигашт обод мамлакатҳо,
Баланд шуд хоҷагии деҳқон.

Замини вайрона-обёрӣ,
Ба дашту саҳрост-об ҷорӣ.
Ривоҷ ҳам ёфт-пахтакорӣ,
Фақиру бечора-соҳиби нон.

Яке ба Мактаб давом дорад,
Дигар ба қишлоқ, тухм корад.
Гуруҳе бар шаҳр, ғалла орад,
Ҳама зи ободӣ шоду хандон.

Зи хотири ҳар касе нарафта,
Азоби роҳу баланду пастӣ
Ба вақти собиҷ ҷӣ гуна буд ин,
Раҳи районҳои Тоҷикистон?!

Кунун чӣ неку кушода Шӯро,
Бикард роҳи ароба барпо.
Касе бихоҳад равад ба ҳар ҷо,

Сафар намудан шудаст осон.
Ҳамеша тайёраҳо зи рӯи
Ҳаво биёяд, равад парида.
Ба ваӯти золим-амир кай буд,
Раҳи ҳавоиву фанни тайрон?!

Дигар яке аз муваффакқият,
Бувад раҳи оҳани Душанбе.
Бигашт наздикону-роҳ осон,
Барои меҳнаткашону деҳқон.

Биҷуст таърихи роҳи оҳан,
Зи Сарвар, ин дам, яке муҳандис.
Бигуфтамаш: омаду шуд обод,
«Раҳи тараққӣ ба Тоҷикистон!»

Мирсарвари Мирҳайдар ( соли 1929)

ДУШАНБЕИ ДИРУЗА – СТАЛИНОБОДИ ИМРУЗА

(Рубоиёт)

Ин шаҳри азими мо ки навобод аст,
Аз қувваи ранҷу панҷаи фулод аст.
Ин ҷой ҳамон Душанбеи кӯҳна бувад,
Имрӯз бубин ки Сталинобод аст.

Ин шаҳр дар айёми амирони бухор,
Мебуд фасотҳонаи мири Ҳисор.
Аз роҳбарии партияи болшевикон,
Гардид зи илми Ленин пуранвор.

Ин шаҳри бузург, буд пеш аз даҳ сол,
Як саҳнаи вайрони пур аз гургу шағол.
Аз панҷаи пуробилаи коргарон,
Имрӯз шудаст манбаи истеҳсол.

Ин шаҳр ба асри подшоҳии амир,
Буд маҳбаси деҳкону муздуру фақир.
Ҳар руз ба обхонаи чалподон,
Мемурд зи шатта чанд муздури асир.

Ин шаҳр, ки ҳаст ҳоло обод,
Буд ҷои ҷафову ҷавру зулму бедод.
Ҳар рӯз ба дасти ҳокиму мири ғазаб,
Чандин зи фақири бегунаҳ ҷон медод.

Ин манзилу маъвои амалдорон буд,
Бошишгоҳи золимони ҳунхор буд.
З-онҳо ҳама ранҷбар шуда истисмор,
Аз камбағалӣ дидаашон гирён буд.

Ин ҷои накӯву сарзамини зебо,
В-ин сарвату кону кӯҳу дашту дарё.
Дар аҳди амирӣ нашудандаш таслим,
Гаштанд мутеъи партияву Шӯро.

Ин хоки пур аз маъдану кони тилло,
В-ин мазраи серҳосилу рӯҳафзо.
Дар даври хукумати шаҳу шаҳнаву бой,
Як умр надид ёрие ғайри ҷафо.

Ин мулк ба ҷангоми амири чаллод,
Буде ҳама дам нишемани истибдод.
Аз сояи Инқилоби Октябри Кабир,
Гардид зи дасти муфтхурон озод.

Дар Даври ҳукумати шаҳй, ҷумла занон,
Буданд ба зери ранҷу андӯҳ ниҳон.
Ҳар духтари мазлума ба пул буд гарав,
Савдо шуда чун матоъу молу ҳайвон.

Буданд ҳамеша духтарони тоҷик,
Аз донишу илм дуру дар ғам наздик.
Як умр ба ғусса зиндагӣ мекарданд,
Дар таҳти асорату ҳаёти торик.

Аз давлати шӯравй ҳама шод шуданд,
Соҳиб ба ҳудуди хешу озод шуданд.
Дар мактабу курсҳои нав мехонданд,
Моҳир ба ҷамеи кору устод шуданд.

Дар соҳаи кишту кору илму ирфон,
Дар колхозу савхозу ба кори майдон.
Дар хоҷагии саноати шаҳру деҳот,
Ҳастанд занон қувваи бисёр калон.

Имрӯз занони мулки мо ид кунанд,
Фаъолияти лоиқи тамҷит кунанд.
Дар хориҷа гар зан талабад озодӣ,
Уро бизананду ҳабсу табъид кунанд.

БАС ( соли 1935)

 

ДАР ВАСФИ ШАҲРИ ДУШАНБЕ

Ҷавҳари чун бирасидам ба ҳамин шаҳри бузург,
Олами дидаму шуд хотири ман хурраму шод.

Даҳр чун доира ин шаҳр бувад маркази нур.
Ё худ ин мардумаки чашми ҷаҳон эҷод.

Ё ҷаҳон қолибу доира ин шаҳр бувад чун дилу ҷон,
Раҳмат онро ки чунин мулк намуд ӯ бунёд.

Навниҳолон ҳама дар ҷилвагари ҳамчун арӯс
Сарву шамшоду санавбар ҳамагӣ чун домод

Истиховат ба нишон дар ҳама сӯ ҷадвали ҷӯй
Обҳо соф дар он рӯди равон дар аҷсод

Ҳама мактаб чаману дафтараш авроқи чаман
Ҳама таьмир сафоҷӯшу баланд аст садо

Истиховат ба нишон дар ҳама сӯ ҷадвали ҷӯй,
Саьи ободияш аз кист? Зи халки озод.

Дур бод офат аз ин арсаву ҳар мулки совет,
Тири чун барқ ба чашми тамаҳи ҳосид бод.

Эй ҷавонони советӣ ҳама ғайрат оред,
Аз паи ҳифзи Ватан сахт кунед истеъдод.

Нарасад то ки дар ин ҷо қадами наҳси фашист
Ҷисми ӯ хок наомеду диҳеташ барбод.

Ҳимматомада бувад аз паи даьфи душман
Ҷавҳари пири муаммар ба ду солу ҳаштод.

Комментарии